کنسرت گروه موسیقی “دست افشان” ویژه بانوان در تاریخ 10 و 11 مردادماه ساعت 17 در تالار وحدت برگزار می شود.

زهره عشقی خاص سرپرست این گروه موسیقی با اعلام این خبر در توضیح جزئیات کنسرت گفت:  این کنسرت در سه بخش موسیقی پاپ کلاسیک، سنتی و محلی برای نخستین بار در حوزه کنسرت های ویژه بانوان برگزار می شود؛ در واقع با توجه به مطالعاتی که داشتم سه نوع رنگ آمیزی موسیقایی را برای این اجرا طراحی کردم همچنین 6 خواننده گروه کر خواننده را همیاری خواهند کرد.

وی افزود: در بخش موسیقی محلی قطعاتی از موسیقی فولکلور نواحی مختلف ایران چون موسیقی کردی، بختیاری، مازندرانی ، بوشهری و گیلانی را به روی صحنه می بریم در این بخش قبل اجرای موسیقی هر منطقه فیلم مستندی از آیین رقص محلی بانوان برای معرفی این هنر به مخاطبین حاضر در سالن را به نمایش می گذاریم و پس از آن کنسرت برگزار می شود.

اعضای گروه دست افشان عبارتند از:

نادیا ثابت راسخی : تنبک

یلدا صمدی : پیانو

آزاده امیدی تبار : تار

الهه موسوی : فلوت

شیرین بقایی : ویولنسل

مریم عباس زاده : دف و سازهای کوبه ای

زهره عشقی : خواننده

در آن دوران بود که برای اولین بار از زبان بهمن رجبی در یکی از ویدئو هایش با یکی از شعرهای شاملو آشنا شدم، برایم عجیب بود در شعرش حق و حق جویی ، رک گویی و بی پروایی و همچنین پاکی موج می زد.

 از فردای آن روز بود که در کتاب فروشی های  میدان انقلاب تهران به جستجوی احمد شاملو پرداختم و فروشنده به من کتاب هوای تازه را معرفی کرد و آن را خریدم. هوای تازه، هوای تازه ای به زندگی من دمید. چندی بعد از طریق یکی از شبکه های ماهواره ای مستندی از شاملو دیدم که سخت من را دگرگون کرد دوست داشتم آن مستند را هزار بار ببینم اما افسوس که نداشتمش، تا مدتی پی جوی آن بودم و بالاخره از طریق یکی از دوستانم آن را یافتم.

بعد از تهیه آن فیلم از خوشحالیم به یکی از دوستانم که حرفه اش پزشکی بود اما اهل موسیقی و  ادبیات هم بود( دکتر عماد فخروئیان ) تلفن زدم که سریع به منزل ما بیاید و آن فیلم را با هم ببینیم ، به یاد دارم اواخر بهمن ماه بود آن دوست ارجمندم به منزل ما آمد و با هم فیلم را نگاه کردیم و بعد از اتمام فیلم دقایقی را در سکوت گذراندیم. بعد از آن روز تا مدت ها این فیلم را نگاه می کردم.

مزار استاد احمد شاملو در نزدیکی  منزل ما بود و هر از گاهی می رفتم و فقط به آن سنگ ساده می نگریستم و افسوس می خوردم، شاید برای شاملو مقبره ای به عظمت حافظ را انتظار داشتم اما خود او در آن فیلم از مرگ به ساده گی یاد کرده بود : ( آدم به دنیا میاد 60 – 70 سال زندگی می کنه بعد خسته می شه میمیره میره پی کارش )

بدون شک یکی از عوامل موفقیت شاملو داشتن همسری به اسم آیدا است که شعله ی سوزان عشق در او زبانه می کشد و هنوز همچنان متعهد به آرمان های او است.

آری، شاملو به ایران و فرهنگ ایران عشق می ورزید و همیشه نگران مردم این سرزمین بود.

یادش گرامی

دوستش دارم

در کنار فروشگاهای غول پیکر که نمایان گر تجملات و ثروت بود، نوازندگانی  تکیه زده بر دیوار آن ها در عالم خود مشغول نواختن بودند و روز خود را به شب می رساندند. گاه اطراف آن ها مملو از جمعیت می شد و گاه آن ها در ظهر تابستان، بدون توجه کسی در دمای سی و شش درجه و شرجی بالا، عرق ریزان همچنان می نواختند.

نمی دانم این صحنه ها نشانه ی فقر یک جامعه  است یا آزادی؟

 نمی دانم آن نوازندگان خودشان این راه را انتخاب کرده اند یا  جبر زمانه باعث شده تا در این راه قدم بگذارند؟

 و نمی دانم روبرو شدن با این صحنه ها زشت است یا زیبا؟

اما یک چیز را خوب فهمیدم و آن این که این موزیسین های خیابان نواز با عشق و با تمام جان و دل می نواختند، نوازنده ی هم وطنی که قطعه ای ایران را در آن ظهر داغ با سنتور خود می نواخت و هم زمان فریاد می زد و بعد از نواختن با شور و اشتیاق برای حاضرین در خیابان درباره ی قطعه توضیح می داد.

ساعت ها می نواخت و شاید پولی از عابرین دریافت نمی کرد اما باز با همان اشتیاق می نواخت و می نواخت.

با دیدن این صحنه ها فهمیدم از دل نواختن یعنی چه. در این سال ها با صحنه ها ی زیادی برخورد کرده ام که نوازنده در شب کنسرت داد و بیداد راه انداخته که یا پول من را می دهید یا روی سن حاضر نمی شوم، خواننده ای که یک شب مانده به اجرا دستمزد خود را چند برابر بالا می برد و از آهنگساز طلب چک روز می کند و تمام آن ها نام حرفه ای را با خود یدک می کشند و به آن افتخار می کنند.

آری، موزیسین های خیابان نواز می نوازند ولی بدون منت، بدون خود شیفتگی، آزاد و رها. شاید ساز اکثر آن ها خوب کوک نباشد اما صمیمی صدا می دهد شاید از تکنیک بالای نوازندگی برخوردار نباشند اما صدای سازشان دوست داشتنی است.

دوست داشتم این لحظات را با شما خواننده ی گرامی شریک شوم و بهترین راه را عکس دیدم.

می دانم که عکس هایم از نظر تکنیکی دچار اشکال هستند اما دوست داشتم من هم مانند آن نوازندگان آزاد و رها عکاسی کنم تا حس بهتری به شما منتقل شود بنابراین گذاشتم خود دوربین کادرش را انتخاب کند و خاطره بسازد.

در این یادداشت می خواهم از جایگاه و دیدگاه یک نوازنده که چند سالی را در ارکستر های مختلف ایران زمین به نوازندگی پرداخته، پرده را اندکی کنار زده و چند سطری از اتفاقات پس پرده ی محیط ها و جامعه ی موسیقائی ایران بیان کنم.

پس از اندکی تامل به این نتیجه خواهیم رسید که اخلاق مداری بسان پدیده ای که بر اثر معظلات اجتماعی از همه ی ارکان زندگی ما خارج شده است، از جامعه ی موسیقی نیز رخت بربسته و مادی گرایی کم و بیش جایگزین آن شده که هنر ایران زمین از این بابت دچار ضربه های فراوان شده است.

امیدوارم خواننده ی محترم، این نوشته را با شکایت یا تمجید نامه اشتباه نگیرد و با لحن انتقادی آن را مطالعه نفرماید چرا که به هیچ وجه قصد گله و شکایت و انتقاد، یا تعریف و تمجید و نان قرض دادن به هیچ کس و هیچ عده ای را ندارم و فقط و فقط به بیان اتفاقات افتاده از دیدگاه یک نوازنده می پردازم.

در ارکستر های زیادی نواخته ام که هم برایم محیط درس و تحصیل بوده و هم محیط کار و به خاطر این موقعیت با افراد بسیاری معاشرت کردم که باز، معاشرت با آن ها هم برایم کلاس درس بود هم مایه ی افتخار.

در طول یک دهه فعالیت موسیقائیم تنها دو ارکستر بود که هم از نظر شخصیتی در من تاثیر فراوان داشت هم از نظر کاری برایم پر محتوی بود چرا که از روز اول هدفمند رفتار کردند و هدفشان نه برای کسب مقام و ثروت بلکه برای خدمت به هنر ایران بوده و هست.

از ارکستر اول اسمی به میان نمی آورم چرا که قصد دارم به طور مجزا به آن بپردازم و واقعا جایش در موسیقی ایران خالیست و حقش، به خاطر حق گویی هایش زیر پا گذاشته شد وعاملان این حق کشی باید بدانند در نهایت حق به حق دار خواهد رسید و باز باید بدانند اکثر هنرمندان قید بسیاری از مسائل که در زندگی روزمره افراد عادی حائز اهمیت است را زده اند و بعد به کار هنر پرداخته اند به خصوص وقتی هنرمند، هنرمند ایرانی باشد و مهم ترین خصلت یک هنرمند ایرانی این است که هیچ گاه از پا نمی نشیند.

اما ارکستر دوم که در سال 1388 (2010- 2009) افتخار آشنایی و همکاری کوتاه مدت را با آن داشتم، ارکستر سیمرغ نام دارد. ارکستری با آهنگسازی حمید متبسم، رهبری محمد رضا درویشی و سلوی آواز همایون شجریان.

چند ماه قبل تصمیم داشتم این مقاله را بنویسم اما چون در حال همکاری با ارکستر سیمرغ بودم موقعیت را مناسب ندیدم در آن زمان این گفته ها را به زبان بیاورم اما این جملات مرتب در ذهنم نجوا می کرد.

حال چند ماهی است همکاری من به علت مهاجرت و نبودم در ایران با سیمرغ قطع شده و این فرصت را غنیمت شمردم که نجواهای ذهنم را با شما در میان بگذارم.

در تمام رسانه ها تاریخچه ارکستر سیمرغ و اهداف آن مطرح شده است و اگر پی گیر اخبار موسیقی دستگاهی ایران باشید از رویداد ها و فعالیت های ارکستر سیمرغ هم با خبر هستید پس دیگر نیازی به ذکر دوباره ی آن نیست اما دو ویدئو کلیپ از این ارکستر در اینترنت موجود است، آن ها بعد از سه روز تمرین ضبط گردیده اند، همه می بینیم با توجه به این که قطعات برای کار، قطعات سنگینی هستند اما ارکستر تمیز و ژوست صدا می دهد و قطعات به دل شنونده می نشیند.

موسیقی دانان و موسیقی شناسان به خوبی می دانند واقعا برای هماهنگی چنین ارکستر هایی که تعداد نوازندها زیاد است و چند صدایی نوشته می شوند تمرین بسیار لازم است آن هم وقتی ارکستر، ارکستر ایرانی باشد و در اکثر موارد به خاطر نوع ساختار ساز ایرانی مشکل کوک وجود دارد مخصوصا وقتی قرار باشد این ارکستر، موسیقی شرق را بنوازد که یکی از مهم ترین وظایف آن انتقال احساس به شنونده است چه از طریق ملودی و چه از طریق آواز.

اما فقط مسائل تکنیکی و آهنگسازی و رهبری و آواز خوب و نوازندگی عامل آن است؟

از نظر من این گونه نیست. ارکستر سیمرغ، ارکستری است که عنصر انسانیت و مهربانی در آن به شدت دیده می شود.

به یاد دارم روز اولی که حمید متبسم سرتمرین آمد نزدیک به چهار ساعت فقط درباره ی این پروژه با شور و نشاط و دل گرمی سخن گفت و برق خوشحالی ئی  که ثمره ی چهار سال آهنگسازیش داشت به بار می نشست در چشمانش نمایان بود و فقط از خوشحالی نگریست. همان خوشحالی را داشت که وقتی پدری شاهد آن است فرزندش پس از تولد اولین کلمات را برای تکلم آغاز می کند.

تمام نوازندگان با ساز سر ارکستر آمده بودند که بنوازند چرا که در اکثر مواقع رسم نیست آهنگساز یا رهبر ارکستر این چنین در مورد کار صحبت کنند و یا اگر هم صحبتی شود اول صحبت پول و دستمزد و چک و سفته و تعهد کتبی است تا عشق و عشقبازی با تک تک نت های پارتیتور و باز به یاد دارم متبسم تک تک نت های پارتیتور را برایمان مضراب زد و توضیح داد، همچنین درویشی بسیار دقیق کوک سازها را مورد بررسی قرار داد که کمتر شاهد چنین وسواسی در گروها و ارکستر ها هستیم.

اولین مسئله ای که برای هر نوازنده در بدو ورود به هر ارکستری در دنیا وجود دارد، تست برای نواختنش است و این مرحله، از مهم ترین بخش های یک کار اجرایست.

قاعده این است که آهنگساز یا رهبر ارکستر کمتر ریسک می کنند و هیچ نوازنده ای را بدون تست در ارکستر نمی پذیرند، آهنگسار سیمرغ رو به نوازندگان کرد و گفت من به تک تک شما که به این جا آمده اید و دور هم جمع شده اید اعتماد کامل دارم و می دانم همه ی ما به خاطر موسیقی این جا حضور داریم و همه اعضای یک خانواده، به نام خانواده ی موسیقی هستیم و در کار متعهدیم و از هیچ کدامِ نوازندگان امتحانی به عمل نیاورد و در پایان سی دی از آثارش را که برای ما به یادگار آورده بود، به ما هدیه کرد.

در آن روزهای خوب وقتی به تک تک اعضای ارکستر نگاه می کردم همه آن ها هم از نظر اخلاقی و هم نوازندگی از چهره های جوان و خوب موسیقی بودند و در زمان استراحت همه با هم یک رنگ و صمیمی رفتار می کردند و هیچ کس از دیگری برتر نبود از رهبر ارکستر و آهنگساز و خواننده و نوازنده گرفته تا دیگر عوامل اجرا و این مسئله یی است که این روزها کمتر شاهد  آن هستیم.

متبسمِ از راه رسیده عنصر انسانیت و آراستگی و آرامش را در روزهای اولیه به ارکستر سیمرغ هدیه نمود و سیمرغ  نونهال ما با روحیه و اعتماد به نفس فراوان و به امید روزهای خوش، پس از سه روز تمرین سخن گفتن را آغاز نمود.

حال آهنگساز این پروژه در ایران نیست و محمد رضا درویشی با تعهد و مسولیت بار صدا دهی ارکستر را به دوش می کشد.

 درویشی از موسیقی دانانی است که  تمام ذهن و روحش موسیقی است و با اقتدار در سر کار حاضر می شود و تمام سعیش را برای بهروزی ارکستر می کند.

آری، وجدان و انسانیت رمز موفقیت این ارکستر به شمار می رود.

چند ماهی است از سیمرغ بی خبرم، امیدوارم راه به همان شیوه ی قبل ادامه داشته باشد و از همین تریبون به تمام دستندرکاران آن خسته نباشید می گویم و برایشان آرزوی موفقیت دارم و دستشان را به گرمی می فشارم.

امید است بقیه ی گروه ها و ارکستر های ایران عزیز این گونه رفتارها را سر لوحه ی کار خود قرار دهند چرا که در آخر صدای انسانیت یک ارکستر ست که باقی خواهد ماند.

انتشار یافته در مجله مجازی شماره 6 موسیقی ایرانیان، فیس بوک

وب سایت آرپژ در گذشت دایی  ارجمندتان را تسلیت عرض می نماید

روحش شاد یادش گرامی

روحش شاد، یادش گرامی

لازم به ذکر است که برخی از این آثار که با صدای پریسا به ضبط رسیده تنها در خارج از ایران تولید شده و تنها از طریق زیر قابل تهیه است.

بعلاوه تمامی این سی دی ها دارای یک دفترچه شامل اشعار اثر به فارسی و ترجمه به زبان های انگلیسی، فرانسه، آلمانی و همینطور عکس و توضیحات است.

http://www.networkmedien.de/288-0-Gol+e+Behesht.html

                  سالار عقیلی  را در این کنسرت گروه راز و نیاز به نوازندگی حریر شریعت زاده ( همسر سالار عقیلی ) دف و بهزاد رواقی نوازنده ِ تار همراهی خواهد نمود.

یکی از اهداف این کنسرت ارائه ی شیوه ی بداهه خوانی و بداهه نوازی  در آواز ها است که در دستگاه نوا و اصفهان به اجرا در خواهد آمد.

همچنین دو تصنیف از ساخته های سالار عقیلی به نام های وصف و خوبی و زیبایی و یک تصنیف از ساخته های مهدی باقری و تصنیفی از ارشد طهماسبی بر روی اشعاری از حافظ ،سعدی و مولانا تقدیم علاقه مندان خواهد شد.

از تاریخ 6 تا 9 ماه مه گروه مضراب شامل محسن کثیرالسفر”تنبک” ، رامین عظیمیان “بمتار”، پژمان زاهدیان”سه تار” حمید متبسم”تار” به همراه سپیده رئیس سادات “آواز” سه کنسرت در سه شهر ایتالیا اجرا کرد که مورد توجه شنوندگان ایرانی و غیر ایرانی این کنسرت ها قرار گرفت.

این کنسرت ها به دعوت خانه فرهنگ ایران در ونیز و به مدیریت مهدی جاغوری انجام شد که در سال های اخیر در معرفی فرهنگ ایران در ایتالیا نقش بسیاری داشته است.

بخش نخست این کنسرت در دستگاه نوا و دشتی با اجرای چهار مضراب نوا از ابوالحسن صبا، مقدمه و پرواز خیال از حمید متبسم و قطعه ضربی از پژمان زاهدیان برگزار شد.

در بخش دوم که در دستگاه چهارگاه اجرا شد طرحی آوازی از سپیده رئیس سادات با تنظیم حمید متبسم به اجرا در آمد که شامل تصنیف سنگین شش ضربی و در ادامه دوضربی تند بود که در نهایت به تنظیم تازه ای از قطعه “سلام” اثر بیاد ماندنی حسن کسائی  رسید.

پایان بخش این قسمت تصنیف “پرده بگردان” از آلبوم “بامداد ” حمید متبسم بود.

و با تشویق شنوندگان ترانه “ای وطن” اثر علینقی وزیری اجرا شد.

حمید متبسم می گوید:

گروه مضراب در حال حاضر گروه کوچکی ست که به همین چهار نوازنده خلاصه می شود و در محدوده تار، سه تار و بمتار، صدادهی خاص خودش را دارد، لیکن برای کار های آینده و اجرای آثار چند صدائی به وسعت بخشیدن به این گروه می اندیشم.

البته در کنار این گروه کوچک حرفه ای یک گروه مضراب بزرگ آماتور هم که در آن هنرجویان در توانائی های مختلف نیز فعالند وجود دارد که تنها جنبه آموزشی دارد.

او در ارتباط با همکاریش با سپیده رئیس سادات ادامه می دهد:

او خواننده ای توانا، با سواد  موسیقائی و ادبی لازم برای این کار است و من حتما به همکاری با او فکر می کنم.

*****************

با سپیده رئیس سادات بیشتر آشنا شویم:

سپیده رئیس سادات متولد سال 1359 در تهران از پنج سالگی آموزش و آشنائی با موسیقی را با فرود گرگین پور آغاز کرد و از نه سالگی آموزش ردیف آوازی را نزد پریسا آغاز نمود و همزمان در فراگیری تصنیفهای سنتی زیر نظر جواد لشگری و میلاد کیایی کوشید.

سلفژ غربی را نزد ایرج برخوردار فرا گرفت و نواختن سه تار را نزد ارشد تهماسبی و مسعود شعاری آغاز نمود و دوره ای نیز از آموزش های عمومی و آوازی محمد رضا لطفی برخوردار بود.

از شانزده سالگی با راهنمایی ها و آموزش های پرویز مشکاتیان پیوند عمیق تری با موسیقی پیدا کرد و برای نخستین بار تصنیف کنچ صبوری اثر پرویز مشکاتیان را اجرا نمود و از آن پس به دنیای حرفه ای موسیقی قدم گذاشت.

سپیده رئیس سادات فارغ التحصیل رشته گرافیک از هنرستان آزادگان و لیسانس رشته نقاشی است.

از سال 1382 در دانشکده ادبیات و فلسفه دانشگاه بولونیا در ایتالیا در رشته موزیکولوژی به تحصیل پرداخت و در حال حاضر همین رشته را در کانادا دنبال می کند.

وی در ایتالیا با اجرای کنسرتهای متعدد با آهنگسازان ایرانی و غیر ایرانی در آشنایی بیشتر مردم آن مرز و بوم با موسیقی ایرانی کوشش نمود.